12 Nisan 1948 Pazartesi. Saat 22.45 olmuştu ki Dedektif'in telefonu çaldı. Arayan Komiser Işık idi; sesi her zamankinden kısık, kelimeleri her zamankinden dikkatliydi. “Depoda bir ölü var,” dedi. “Herkes başka bir şey söylüyor. Gelmenizi istiyorum.”

Olay yeri Samsun'da, limana yakın büyük bir tütün deposuydu. Tavana kadar istiflenmiş tütün denkleri, deponun içinde altın renkli bir labirent oluşturuyordu. Limandan bir gemi sireni yükseldi, deponun yüksek pencereleri titredi.

Rasim Bayram, 73 yaşında, bir depo müdürüydü. O akşam herkes deponun satışı için yapılan toplantı için depoda toplanmıştı. Çelimsiz ama dikkat çekici biriydi; sinekkaydı tıraş olmuştu. Güler yüzünün altında demirden bir irade taşırdı.

Gece sakindi; fazla sakindi. Komiser Işık, ilk bakışta olayın içeri giren bir hırsızın işi gibi göründüğünü söylemişti. Ama sesindeki tereddüt başka bir şey anlatıyordu. Dedektif paltosunu ve deri kaplı not defterini aldı, kapıyı arkasından çekti.