8 Ocak 1958 Çarşamba. Saat 22.40 olmuştu ki Dedektif'in telefonu çaldı. Arayan Komiser Korkmaz idi; sesi her zamankinden kısık, kelimeleri her zamankinden dikkatliydi. “Trende bir ölü var,” dedi. “Herkes başka bir şey söylüyor. Gelmenizi istiyorum.”

Olay yeri Toros Ekspresi'nin Konya–Adana hattındaki yataklı vagonlarıydı. Toros Dağları'nın karlı sırtları pencerelerin ötesinde ay ışığında mavi bir duvar gibi yükseliyordu. Lokomotifin buharı karlı ovanın üstünde beyaz bir yele gibi savruluyordu.

Halide Keskin, 65 yaşında, bir pamuk tüccarıydı. O akşam herkes Bağdat'a uzanan uzun yolculuk için trende toplanmıştı. Geniş omuzlu, iri yarı biriydi; saçlarını bir eşarpla toplamıştı. Cömert ama hesapçı biri olarak tanınırdı.

Sert bir rüzgâr, gecenin bütün seslerini alıp götürüyordu. Komiser Korkmaz, ilk bakışta olayın bir düşme kazası gibi göründüğünü söylemişti. Ama sesindeki tereddüt başka bir şey anlatıyordu. Dedektif paltosunu ve deri kaplı not defterini aldı, kapıyı arkasından çekti.