14 Ağustos 2024 Çarşamba gecesi Dedektif uyumamıştı. Saat 22.50 sularında telefon çaldığında, ahizeyi kaldırmadan önce kimin aradığını biliyor gibiydi. Başçavuş Akın, kısa ve net konuştu: bir ölü, bir sürü tanık ve hiç kimsenin görmediği bir şey.

Olay yeri Aksaray'da, İpek Yolu üzerindeki Sultanhanı Kervansarayı ve restore edilmiş konuk odalarıydı. Gökyüzü o kadar açıktı ki yıldızlar taş duvarların hemen üstünde asılı duruyor gibiydi. Kışlık bölümün kemerleri karanlıkta bir balinanın kaburgaları gibi uzanıyordu.

Emine Polat, 64 yaşında, bir restorasyon mimarıydı. O akşam herkes bir turizm şirketinin tanıtım gecesi için kervansarayda toplanmıştı. Uzun boylu ve ince yapılıydı; saçlarını bir eşarpla toplamıştı. Güler yüzünün altında demirden bir irade taşırdı.

Rüzgâr pencereleri zorluyor, kapıların altından ıslık çalıyordu. Başçavuş Akın, ilk bakışta olayın ani bir kalp krizi gibi göründüğünü söylemişti. Ama sesindeki tereddüt başka bir şey anlatıyordu. Dedektif paltosunu ve cep defterini aldı, kapıyı arkasından çekti.