22 Şubat 1978 Çarşamba gecesi Dedektif uyumamıştı. Saat 23.30 sularında telefon çaldığında, ahizeyi kaldırmadan önce kimin aradığını biliyor gibiydi. Komiser Mermer, kısa ve net konuştu: bir ölü, bir sürü tanık ve hiç kimsenin görmediği bir şey.

Olay yeri İzmir'de, eski bir şehir tiyatrosunun sahnesi ve kulisleriydi. Kırmızı kadife perde inmiş, boş koltuklar karanlıkta sessiz bir seyirci gibi bekliyordu. Sahne üstündeki halatlar ve kum torbaları, gölgelerin içinde asılı duran sarkaçlar gibiydi.

Ayşe Erkan, 61 yaşında, bir oyun yazarıydı. O akşam herkes sezon açılış galası için tiyatroda toplanmıştı. Toplu, güler yüzlü biriydi; kır saçlarını zarif bir şekilde kabartmıştı. Güler yüzünün altında demirden bir irade taşırdı.

Yağmur, saatlerdir aynı inatla yağıyordu. Komiser Mermer, ilk bakışta olayın ani bir mide kanaması ya da kalp krizi gibi göründüğünü söylemişti. Ama sesindeki tereddüt başka bir şey anlatıyordu. Dedektif paltosunu ve spiralli not defterini aldı, kapıyı arkasından çekti.