6 Ocak 1967 Cuma. Saat 22.30 olmuştu ki Dedektif'in telefonu çaldı. Arayan Komiser Koç idi; sesi her zamankinden kısık, kelimeleri her zamankinden dikkatliydi. “Pavyonda bir ölü var,” dedi. “Herkes başka bir şey söylüyor. Gelmenizi istiyorum.”

Olay yeri Beyoğlu'nda, kadife perdeli ve kırmızı ışıklı bir pavyondu. Rakı, kolonya ve ucuz parfüm kokusu kadife koltuklara sinmişti. Orkestra bir tango çalıyor, kemanın sesi yarım kalmış bir aşkın sitemi gibi salonun içinde dolaşıyordu.

Mehmet Demir, 55 yaşında, ünlü bir şarkıcıydı. O akşam herkes yeni şarkıcının ilk gecesi için pavyonda toplanmıştı. Orta boylu, dimdik duran biriydi; saçları şakaklarından dökülmeye başlamıştı. Güler yüzünün altında demirden bir irade taşırdı.

Sert bir rüzgâr, gecenin bütün seslerini alıp götürüyordu. Komiser Koç, ilk bakışta olayın ani bir kalp krizi gibi göründüğünü söylemişti. Ama sesindeki tereddüt başka bir şey anlatıyordu. Dedektif paltosunu ve spiralli not defterini aldı, kapıyı arkasından çekti.