23 Haziran 1997 Pazartesi gecesi Dedektif uyumamıştı. Saat 22.40 sularında telefon çaldığında, ahizeyi kaldırmadan önce kimin aradığını biliyor gibiydi. Komiser Kocabaş, kısa ve net konuştu: bir ölü, bir sürü tanık ve hiç kimsenin görmediği bir şey.

Olay yeri Aydın'da, Kuşadası'nda denize sıfır bir tatil köyüydü. Ağustos böcekleri gecenin sıcağında bile susmamıştı. Denizden gelen hafif rüzgâr, güneş kremi ve kızarmış mısır kokusunu taşıyordu.

Zehra Aydın, 53 yaşında, bir tur operatörüydü. O akşam herkes sezon kapanış partisi için tatil köyünde toplanmıştı. Orta boylu, dimdik duran biriydi; kır saçlarını zarif bir şekilde kabartmıştı. Hiçbir borcu, hiçbir kırgınlığı unutmayan biriydi.

Gece açık ve soğuktu; yıldızlar çok uzaktaydı. Komiser Kocabaş, ilk bakışta olayın bir merdiven kazası gibi göründüğünü söylemişti. Ama sesindeki tereddüt başka bir şey anlatıyordu. Dedektif paltosunu ve spiralli not defterini aldı, kapıyı arkasından çekti.