6 Aralık 1973 Perşembe. Saat 22.50 olmuştu ki Dedektif'in telefonu çaldı. Arayan Komiser Bozkurt idi; sesi her zamankinden kısık, kelimeleri her zamankinden dikkatliydi. “Konakta bir ölü var,” dedi. “Herkes başka bir şey söylüyor. Gelmenizi istiyorum.”

Olay yeri Karabük'te, Safranbolu'nun yamacındaki üç katlı ahşap bir konaktı. Pencerelerden kiremitli çatıların ve vadinin karanlığı görünüyordu. Konağın ahşap döşemeleri her adımda başka bir ses çıkarıyor, sanki ev kendi kendine konuşuyordu.

Halide Varol, 71 yaşında, bir tüccardı. O akşam herkes ailenin bayram buluşması için konakta toplanmıştı. Kısa boylu, tıknaz biriydi; dalgalı kumral saçlarını omuzlarına bırakmıştı. Hiçbir borcu, hiçbir kırgınlığı unutmayan biriydi.

Tipi, dünyayı beyaz bir uğultunun içine hapsetmişti. Komiser Bozkurt, ilk bakışta olayın kalp hastalığına bağlı doğal bir ölüm gibi göründüğünü söylemişti. Ama sesindeki tereddüt başka bir şey anlatıyordu. Dedektif paltosunu ve spiralli not defterini aldı, kapıyı arkasından çekti.