11 Temmuz 1993 Pazar gecesi Dedektif uyumamıştı. Saat 23.30 sularında telefon çaldığında, ahizeyi kaldırmadan önce kimin aradığını biliyor gibiydi. Komiser Kalkan, kısa ve net konuştu: bir ölü, bir sürü tanık ve hiç kimsenin görmediği bir şey.

Olay yeri İstanbul'da, Nişantaşı'nda Art Deco tarzı bir apartmandı. Maun tırabzanlar cilalıydı; apartmanın her katında başka bir yemeğin kokusu vardı. Asansörün demir kapısı her açılışta keskin bir şıngırtı çıkarıyordu.

Hayri Yılmaz, 69 yaşında, bir moda tasarımcısıydı. O akşam herkes ev sahiplerinden birinin veda kokteyli için apartmanda toplanmıştı. Uzun boylu ve ince yapılıydı; sinekkaydı tıraş olmuştu. Kimseye kolay kolay güvenmeyen, sert mizaçlı biriydi.

Gece sakindi; fazla sakindi. Komiser Kalkan, ilk bakışta olayın bir intihar gibi göründüğünü söylemişti. Ama sesindeki tereddüt başka bir şey anlatıyordu. Dedektif paltosunu ve spiralli not defterini aldı, kapıyı arkasından çekti.