15 Mart 2024 Cuma. Dedektif, led lamba ışığında son çayını içerken kapı çalındı. Eşikte Komiser Sönmez duruyordu; paltosunun omuzları ıslaktı, yüzü yorgundu. “Bir cinayet olabilir,” dedi kısaca. “Ya da bir kaza. Karar vermek için sizin gözlerinize ihtiyacım var.”

Olay yeri Boğaz kıyısında, Kandilli'de ahşap bir yalıydı. Rıhtıma vuran dalgaların sesi, koridordaki eski duvar saatinin tıkırtısına karışıyordu. Yalının cumbalı pencerelerinden Boğaz'ın kara suları görünüyor, geçen şileplerin düdükleri ahşap duvarlarda yankılanıyordu.

Adnan Ergin, 74 yaşında, tanınmış bir romancıydı. O akşam herkes ev sahibinin yaş günü yemeği için yalıda toplanmıştı. Çelimsiz ama dikkat çekici biriydi; kırlaşmış saçlarını özenle geriye taramıştı. Güler yüzünün altında demirden bir irade taşırdı.

Gökyüzü yarılmış gibiydi; yağmur sokakları ırmağa çeviriyordu. Komiser Sönmez, ilk bakışta olayın bir merdiven kazası gibi göründüğünü söylemişti. Ama sesindeki tereddüt başka bir şey anlatıyordu. Dedektif paltosunu ve cep defterini aldı, kapıyı arkasından çekti.