8 Temmuz 1975 Salı. Dedektif, floresan ışığında son çayını içerken kapı çalındı. Eşikte Komiser Evren duruyordu; paltosunun omuzları ıslaktı, yüzü yorgundu. “Bir cinayet olabilir,” dedi kısaca. “Ya da bir kaza. Karar vermek için sizin gözlerinize ihtiyacım var.”

Olay yeri Gaziantep'te, avlulu taş bir evde süren üç günlük bir düğündü. Avlunun ortasındaki dut ağacına asılmış renkli ampuller rüzgârda sallanıyordu. Avludaki ocaklarda kebaplar cızırdıyor, isot ve fıstık kokusu geceye karışıyordu.

Nesrin Sönmez, 51 yaşında, bir bakırcı esnafıydı. O akşam herkes oğlan evinin kına gecesi için düğün evinde toplanmıştı. Orta boylu, dimdik duran biriydi; dalgalı kumral saçlarını omuzlarına bırakmıştı. Güler yüzünün altında demirden bir irade taşırdı.

Rüzgâr pencereleri zorluyor, kapıların altından ıslık çalıyordu. Komiser Evren, ilk bakışta olayın bir intihar gibi göründüğünü söylemişti. Ama sesindeki tereddüt başka bir şey anlatıyordu. Dedektif paltosunu ve spiralli not defterini aldı, kapıyı arkasından çekti.