2 Aralık 2025 Salı. Dedektif, led lamba ışığında son çayını içerken kapı çalındı. Eşikte Komiser Baysal duruyordu; paltosunun omuzları ıslaktı, yüzü yorgundu. “Bir cinayet olabilir,” dedi kısaca. “Ya da bir kaza. Karar vermek için sizin gözlerinize ihtiyacım var.”

Olay yeri Ankara'dan Kars'a uzanan Doğu Ekspresi'nin yataklı vagonlarıydı. Kompartımanların ısıtıcıları tıkırdıyor, camlarda buzdan eğrelti otları büyüyordu. Tren her tünele girdiğinde koridordaki lambalar titreyip bir an sönüyordu.

Tuğba Altun, 47 yaşında, bir belgesel fotoğrafçısıydı. O akşam herkes uzun kış yolculuğu için trende toplanmıştı. Toplu, güler yüzlü biriydi; saçlarını sıkı bir topuz yapmıştı. Kimseye kolay kolay güvenmeyen, sert mizaçlı biriydi.

Tipi, dünyayı beyaz bir uğultunun içine hapsetmişti. Komiser Baysal, ilk bakışta olayın uykuda gelen sessiz bir ölüm gibi göründüğünü söylemişti. Ama sesindeki tereddüt başka bir şey anlatıyordu. Dedektif paltosunu ve cep defterini aldı, kapıyı arkasından çekti.