16 Ekim 1994 Pazar. Dedektif, floresan ışığında son çayını içerken kapı çalındı. Eşikte Komiser Erkan duruyordu; paltosunun omuzları ıslaktı, yüzü yorgundu. “Bir cinayet olabilir,” dedi kısaca. “Ya da bir kaza. Karar vermek için sizin gözlerinize ihtiyacım var.”

Olay yeri Bodrum açıklarında, mavi yolculuğa çıkmış ahşap bir guletti. Ay ışığı suyun dibindeki kumu bile aydınlatacak kadar parlaktı. Gulet, koyun durgun suyunda demir zincirini hafifçe şakırdatarak sallanıyordu.

Muazzez Sezer, 46 yaşında, bir gulet sahibiydi. O akşam herkes bir şirketin mavi yolculuk gezisi için gulette toplanmıştı. Çelimsiz ama dikkat çekici biriydi; saçları kısa, erkeksi bir kesimdeydi. Cömert ama hesapçı biri olarak tanınırdı.

Sert bir rüzgâr, gecenin bütün seslerini alıp götürüyordu. Komiser Erkan, ilk bakışta olayın ani bir kalp krizi gibi göründüğünü söylemişti. Ama sesindeki tereddüt başka bir şey anlatıyordu. Dedektif paltosunu ve spiralli not defterini aldı, kapıyı arkasından çekti.