27 Ağustos 1996 Salı. Saat 23.25 olmuştu ki Dedektif'in telefonu çaldı. Arayan Komiser Oral idi; sesi her zamankinden kısık, kelimeleri her zamankinden dikkatliydi. “Gulette bir ölü var,” dedi. “Herkes başka bir şey söylüyor. Gelmenizi istiyorum.”

Olay yeri Bodrum açıklarında, mavi yolculuğa çıkmış ahşap bir guletti. Gulet, koyun durgun suyunda demir zincirini hafifçe şakırdatarak sallanıyordu. Kıyıdan cırcır böceklerinin sesi ve çam kokusu geliyordu.

Fikriye Ergin, 69 yaşında, ünlü bir mimardı. O akşam herkes bir doğum günü kutlaması için gulette toplanmıştı. Orta boylu, dimdik duran biriydi; saçlarını sıkı bir topuz yapmıştı. Sevilmekten çok sayılmayı önemserdi.

Ay, bulutsuz gökyüzünde soluk bir para gibi asılı duruyordu. Komiser Oral, ilk bakışta olayın bir sara nöbeti gibi göründüğünü söylemişti. Ama sesindeki tereddüt başka bir şey anlatıyordu. Dedektif paltosunu ve spiralli not defterini aldı, kapıyı arkasından çekti.