20 Temmuz 1977 Çarşamba gecesi Dedektif uyumamıştı. Saat 22.55 sularında telefon çaldığında, ahizeyi kaldırmadan önce kimin aradığını biliyor gibiydi. Komiser Kozan, kısa ve net konuştu: bir ölü, bir sürü tanık ve hiç kimsenin görmediği bir şey.

Olay yeri Ayvalık'ta, asırlık ağaçlarla çevrili bir zeytinlik çiftliğiydi. Taş duvarların dibinde çuvallar, sepetler ve yarım kalmış bir hasadın telaşı duruyordu. Gece rüzgârı zeytin ağaçlarının gümüşi yapraklarını tersine çeviriyor, bütün tepe fısıldıyormuş gibi görünüyordu.

Özge Cömert, 47 yaşında, bir emekli hâkimdi. O akşam herkes hasat sonu sofrası için çiftlikte toplanmıştı. Geniş omuzlu, iri yarı biriydi; saçlarını bir eşarpla toplamıştı. Güler yüzünün altında demirden bir irade taşırdı.

Gece açık ve soğuktu; yıldızlar çok uzaktaydı. Komiser Kozan, ilk bakışta olayın bir intihar gibi göründüğünü söylemişti. Ama sesindeki tereddüt başka bir şey anlatıyordu. Dedektif paltosunu ve spiralli not defterini aldı, kapıyı arkasından çekti.