5 Haziran 1975 Perşembe gecesi Dedektif uyumamıştı. Saat 23.00 sularında telefon çaldığında, ahizeyi kaldırmadan önce kimin aradığını biliyor gibiydi. Komiser Arslan, kısa ve net konuştu: bir ölü, bir sürü tanık ve hiç kimsenin görmediği bir şey.

Olay yeri Bartın'da, Amasra'nın kale surlarına yaslanmış eski bir pansiyondu. Kıyıdan ızgara balık ve rakı kokusu geliyor, dalgalar kayaları usulca okşuyordu. Pencerenin önünde, bir kafeste kanarya uyuklarken başını kanadının altına gömmüştü.

Ferit Bilgin, 51 yaşında, bir pansiyon sahibiydi. O akşam herkes balık festivali için pansiyonda toplanmıştı. Kısa boylu, tıknaz biriydi; simsiyah saçları briyantinle parlıyordu. Sevilmekten çok sayılmayı önemserdi.

Rüzgâr pencereleri zorluyor, kapıların altından ıslık çalıyordu. Komiser Arslan, ilk bakışta olayın bir boğulma kazası gibi göründüğünü söylemişti. Ama sesindeki tereddüt başka bir şey anlatıyordu. Dedektif paltosunu ve spiralli not defterini aldı, kapıyı arkasından çekti.